سلام علیکم
بنده برنامه تربیتی منهاج فردوسیان را چند مدتی یعنی تقریباً هفت ـ هشت ماهی آن را می شناسم و آن را بسیار برنامه ی خوب و منظمی دیده ام. مشکل اصلی من این است که این فشار اقتصادی و اوضاع تورمی که در کشور داریم بعضی وقت آنقدر اعصابم را ناراحت می کند که بی خیال منهاج فردوسیان می شوم و به خود می گویم من نه کار درستی و نه خانه ای و نه زندگی درستی دارم که وقتم را برای منهاج فردوسیان بگذارم، از سوی دیگر، وعده های این کتاب که آخرش به فردوس اعلی ختم می شود نمی گذارد بی خیال این برنامه شوم و از طرفی دیگر، می دانید چه برخوردهای عجیبی با منهاج فردوسیان در هر جا شده است. این چند قضیه روز به روز من را سرد می کند برای عمل کردن به منهاج فردوسیان.
شرمنده ام، این حرف مردمان شهرمان که بدتر مرا عذاب می دهد که به من می گویند: تو چقدر ساده ای، این آخوندها برای جیبشان هر کاری می کنند و دست از این جنگولک بازیها بردار. من به آنها می گویم اگر می دانستید که فردوس اعلی چه جور جایی در بهشت است، هیچ وقت از این حرف ها به این محقق و شیخ بزرگمان نمی زدید، ولی آنها با شنیدن این حرف، مسخره و خنده می کنند. هر جا که می روم به من می گویند: داعشی و الفاظ دیگر. به خاطر این که کمی ریشم را بلند گذاشته ام و کاری به هیچ کس ندارم از این الفاظ به کار می برند. از شما خواهشی که دارم این است که راهی به من نشان دهید یا جوابی به من یاد بدهید تا مردمان شهرم را قانع کنم.
با تشکر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
جواب شما را طی سه نکته عرض می کنم؛
نکته ی اول: جنگ بین حق و باطل، از روز اولی که آدم ابوالبشر (علیه السلام) به زمین آمد، آغاز شد و تا روز قیامت که آسمان و زمین به غیر از این آسمان و زمین تبدیل شود، ادامه خواهد داشت.
جاهلیت، مخصوص قبل از اسلام نبود و با آمدن اسلام، ریشه کن نشد. اگر سخنان مردم جاهلیت به استاد اعظم (صلی الله علیه وآله وسلم) و یاران ایشان را در قرآن کریم ببینید، گمان خواهید کرد که این آیات، همین امروز و برای همین مشکل شما نازل شده است.
نکته ی دوم: قرآن کریم، تمام مطلب را در یک آیه ی کوتاه، بیان کرده است، می فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعًا فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ» (سوره ی مائده، آیه ی ۱۰۵) ترجمه: اى کسانى که ایمان آورده‏اید به خودتان بپردازید. هر گاه شما هدایت ‏یافتید، آن کس که گمراه شده است به شما زیانى نمى‏رساند. بازگشت همه ی شما به سوى خداست پس شما را از آنچه انجام مى‏دادید آگاه خواهد کرد.
نکته ی سوم: این سخنان، از روز اول ظهور اسلام و اعلان پیامبری حضرت ختمی مرتبت (صلی الله علیه و آله و سلم) بوده است. قرآن کریم، آن حضرت را مخاطب ساخته و می فرماید: «قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَیَحْزُنُکَ الَّذِی یَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لاَ یُکَذِّبُونَکَ وَلَکِنَّ الظَّالِمِینَ بِآیَاتِ اللّهِ یَجْحَدُونَ * وَلَقَدْ کُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِکَ فَصَبَرُواْ عَلَى مَا کُذِّبُواْ وَأُوذُواْ حَتَّى أَتَاهُمْ نَصْرُنَا وَلاَ مُبَدِّلَ لِکَلِمَاتِ اللّهِ وَلَقدْ جَاءکَ مِن نَّبَإِ الْمُرْسَلِینَ * وَإِن کَانَ کَبُرَ عَلَیْکَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِیَ نَفَقًا فِی الأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِی السَّمَاء فَتَأْتِیَهُم بِآیَهٍ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَى فَلاَ تَکُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِینَ» (سوره ی انعام، آیات ۳۳ تا ۳۵)
ترجمه: به یقین مى‏دانیم که آنچه [دشمنان] مى‏گویند، تو را سخت غمگین مى‏کند. در واقع آنان تو را تکذیب نمى‏کنند ولى ستمکاران آیات خدا را انکار مى‏کنند. و پیش از تو نیز پیامبرانى تکذیب شدند ولى بر آنچه تکذیب شدند و آزار دیدند شکیبایى کردند تا یارى ما به آنان رسید و براى کلمات خدا هیچ تغییردهنده‏اى نیست و مسلماً اخبار پیامبران به تو رسیده است. و اگر اعراض کردن آنان [از قرآن] بر تو گران است اگر مى‏توانى نقبى در زمین یا نردبانى در آسمان بجویى تا معجزه‏اى [دیگر] برایشان بیاورى [پس چنین کن] و اگر خدا مى‏خواست قطعاً آنان را بر هدایت گرد مى‏آورد پس زنهار از نادانان مباش.
اگر خودتان را مخاطب این آیات نورانی بدانید، خواهید فهمید که با پدیده روبرو نیستید بلکه این اعمال و رفتار، همواره بوده و همواره خواهد بود. سپس به این نتیجه خواهید رسید که به جای هدایت کردن و قانع نمودن دیگران، خودتان را با تصحیح اعتقادات و اعمال، آماده ی درجات عالیه ی بهشت کنید.

موفق باشید
حاج فردوسی